Als een grondeloze rots (deel 2)

Interview met Harry van Zomeren

door Patricia van Bosse

Gesleutel in de nacht

Je bent toen de bijeenkomsten van Douwe gaan bezoeken.
Hoe is het proces verdergegaan?
Bij Douwe leerde ik de mogelijkheid kennen van het verplaatsen
van het standpunt, de rustige ontspanning van jezelf, een accepteren
van wat er in je is, zonder dat je denkt dat het anders moet of kan zijn.
Je neemt dan als het ware veel meer waar wat er nu plaatsvindt zoals
het is en alle negatieve kanten eraan blijken weer tijdelijk te zijn en
testen te zijn.Vrij snel is de inwijding gekomen. In de nacht na de
inwijding had ik een heldere droom. Er zat een olifant achter me aan
op smalle Indiase bergpaadjes, ik kon niet anders dan in een boom
vluchten. De olifant bleef onder de boom wachten tot ik naar beneden
moest komen en hij plukte me er halverwege uit. Ik was al mijn kleren
kwijt en stond in mijn blootje naast die olifant, maar toen kreeg ik een
besef van vriendschap sluiten. Op een gegeven ogenblik veranderde
die olifant in een voorstelling van Ganesha, dus het was duidelijk dat
hulp werd geboden. Ganesha is de energie die alle belemmeringen uit
de weg helpt. Het is een vriendschap die veel geopend heeft. Toen ik
het aan Douwe vertelde zei hij dat hij ook iets met Ganesha had gehad,
maar hij heeft het nooit uitgelegd. Later heeft hij er wel wat over
geschreven, toen kreeg ik antwoord.Het is genade dat die hulp er is.
Zelf als persoonlijkheid kan je er niets aan doen.

Je doorbraak is na een relatief korte tijd gekomen.
Hoe is dat gegaan?
De ik- structuur zit vast door al die touwtjes van standpuntverknoping:
wat je geleerd is, wat je gewend bent, wat je er zelf aan hebt toegevoegd.
Die verknopingen worden, als je de mogelijkheid geeft, losgemaakt.
In mijn geval is er in de nacht, aan me gesleuteld. Ik had al veel
Losgelaten en om dat gesleutel tot een succes te maken was toen maar
één nachtje nodig en toen was het voor elkaar. Ik werd wakker als een
ander mens, een mens die anders in elkaar steekt.

Wat is dan dat iets dat sleutelde?
Dat onzijdige waar je niet van kan zeggen wat het is.
Later heb ik een heldere droom gehad die daar direct
mee te maken had.Ik zat met die laatste vraag: hoe
komt het dat ik me niet kan herinneren wat er aan me
subtiel gesleuteld heeft, hoe dat er uit ziet of wie dat is.
Ik wilde als het ware inzage in het proces dat in mezelf
plaats vond. Ik kon er geen vinger achter krijgen, juist
omdat het helemaal leeg was, volkomen leeg gewist,
er was geen mogelijkheid dat daar herinnering bij kon
komen.Met die laatste vraag zat ik en in die droom
kreeg ik daar antwoord op.In een Indiase setting was
er een guru die boven een hut zweefde, die daalde
voor mij af, nam de vraag in ontvangst en zei toen
glimlachend: kijk Harry, wat je je niet kunt herinneren,
dat ben je nou zelf.
Toen begon ik te lachten en hij ook, we schaterlachten
en rolden allebei achterover. Dat was het einde, het was
zo'n ontknoping, het was zo eenvoudig, dat je jezelf niet
kunt herinneren als iets. Je bent alleen beschikbaarheid
die niets is, niet iets is.Het opende zich in dat super
eenvoudige dat wat je zelf bent nooit herinnerd kan
worden. Al dat gesleutel was ook verdwenen.
Dus dat was het einde: voor jezelf ben je het grote mysterie,
daarom wordt er ook gezegd dat je er alleen maar over kunt
zwijgen. Je bent in feite eigenlijk een open beschikbaarheid
die alle staten mogelijk maakt. Hoe je het verder ook invult,
het is een openen van mogelijkheden die vroeger gesloten
waren. Dat was dus de eigenlijke gebeurtenis en het was
tegelijk een humoristische ontknoping.
We moesten er beiden hartelijk om lachen.

In de droom was dat wel een figuur met bepaalde kenmerken?
Ja en ik vermoed dat Douwe zich daarin vermomde. Ik heb
het hem nooit rechtstreeks gevraagd, ik heb wel eens iets
gesuggereerd in die richting, maar hij heeft er nooit rechtstreeks
antwoord op gegeven. Je kan je voorstellen dat ik daar ook die
nacht beschikbaar voor was, zoals ik dat eerder was voor
Ganesha als symbool, ik had er vriendschap mee gesloten
en stond er niet meer tegenover.Na dat gesleutel kreeg ik
een heel licht gevoel. Het was het gevoel dat alles vanzelf
gaat en toen kwam dat woord 'de vanzelfheid'.Dat heb ik
heel lang gebruikt. Ik doe niets meer, maar de vanzelfheid
doet het- 'uw wil geschiedde' dat is het eigenlijk.
Dat is een ervaring te noemen. Ook dat je als een ander mens
wakker wordt dat is een ervaring, dat is echt een ervaring.
Ik was op een woensdagavond, het was 5 april 2000, bij
Douwe geweest en ik had hem gevraagd of een doorbraak
overdag moet gebeuren, want dat had ik steeds gedacht.
Hij zei: helemaal geen sprake van, het kan juist 's nachts
Heel goed gebeuren, dan ben je ontspannen, juist 's nachts
is het meest gunstig.Ik geloofde hem op zijn woord en
diezelfde nacht gebeurt het ook en het is klaar.
Helemaal frappant! Dat is nou het wonderlijke van de
Manifestatie van een leermeester die de mogelijkheden
heeft om je zoiets aan te reiken. Een prachtige opsteker
voor de kwaliteit die Douwe vertegenwoordigt en vandaar
ook de vele leerlingen die Douwe kan hebben. En dat hij
daar zo open en ontspannen mee om kan gaan.

Kan je dat sleutelen nog verder beschrijven?
Wat er aan vooraf ging was een nachtmerrie, een strijd op
leven en dood, de laatste strijd van de ik-verknoping.
Dat kan ik me heel goed herinneren. Maar wat er daarna
was, dat is wat ik me niet kan herinneren. Bij mij was het
echt lichamelijk dat er gesleuteld werd, ik werd werkelijk
als een ander mens wakker. Ik had een evenwichtsgevoel
dat ik helemaal niet kende, een heel lichte gevoelsvibratie
dat ik niets meer woog. Als je het over licht hebt dan moet
je in mijn geval denken aan licht van gewicht, zo licht als
een veertje. Het was alsof je allerlei zonden zijn
aangerekend en ingepeperd en je in de gevangenis bent
opgesloten, maar dan komt er op een vreemd onlogisch
moment vergeving. Alsof je in een of ander gek land woont
waar de koning ineens amnestie geeft en je mag de gevangenis
uit, je weet niet waarom, maar het voelt als euforie.

Daar is ook het schilderij van Icarus uit voort gekomen.
Donderdagnacht is het gebeurd, vrijdag begon het schilderij
te borrelen en zaterdag was ik het al aan het schilderen.
Het heeft die euforie begeleid. Icarus was een jongeling
die naar de vrijheid streeft met grote bevlogenheid. Hij
had niet geluisterd naar wat zijn vader had gezegd: je moet
niet te hoog vliegen want dan smelten je vleugels van was
tegen de zon, maar ook niet te laag, want dan word je weg
gezogen door de zuigkracht van de zee. Blijf in het midden
dan zijn er de beste mogelijkheden. Maar hij was te bevlogen,
hij luisterde niet naar zijn vader en ging te hoog. Ik had altijd
de neiging te hoog te gaan, te veel te doen, het te ingewikkeld
te maken. De middenweg had ik te weinig bewandeld.
Met Douwe had ik de middenweg bewandeld en door in de
ontspanning te komen, door los te laten kon ik ontsnappen.
Icarus is een prachtig voorbeeld van hoe het niet moet.

Dat was na die ervaring juist inspirerend als onderwerp?
Het was in feite een voorschouw van wat er zou komen. Ik heb het
verhaal van Icarus gekoppeld aan de drie eigenschappen sattva,
rajas en tamas. Het is een drieluik geworden, aan de rechterkant
is een zwart paard, donker en zwaar, de traagheid, de tamas.
Aan de linkerkant is een rood paard, dat geeft activiteit aan,
dat is rajas en in het midden is sattva, waar geen gewicht meer is.
De engelen hebben vleugels maar die hebben ze niet nodig omdat
er toch geen gewicht bestaat, er is geen zwaartekracht. Ik werd in
mijn gevoel gewichtloos en ben dat nog steeds. Ik ben dan wel
zwaar van lijf maar ik voel het niet zo. Ik had toen in die euforie
wel die bevlogenheid om tot hele mooie uitingen te willen komen,
die euforie die je meeneemt in zijn mogelijkheden, die je als het
ware overpositief maakt. In de volgende maanden werd ik dat ook.
Douwe heeft dat gezien en me op zijn manier als het ware omge-
poold door me een klap op mijn hoofd te geven. Toen kwam ik in
een andere spiraal terecht, in de tamas van het laten gaan. Er was
geen enkele activiteit meer, dat duurde ook drie maanden. Toen
was ik zes maanden verder.Eind september kwam vanuit de
Noordzee een enorm onweer opzetten, die het hele land doortrok.
Ik was die nacht heel wakker en alert. In die helderheid heb ik
toen een ervaring gehad dat ik een fusie van licht in licht meemaakte
zeg maar weer een ompoling van mezelf. Daarna ben ik helemaal van
uit evenwicht gaan leven en was ik als het ware in sattva gevestigd.
De twee uitersten had ik verkend, toen was ik in het midden en
besefte ik dat ik iets anders was dan licht, niet het zichtbare licht
maar het bewustzijnslicht. Uit dat evenwicht kwamen al mijn
handelingen voort en dat is nooit veranderd. Sindsdien is er ook
een soort zekerheid. Ik voel me een soort zwevende rots, heel stabiel,
maar grondeloos, in een altijd bewegende omgeving, nergens op
steunend. Er is een rustige dynamische werking, een dynamisch
evenwicht, en dan pas komt het allemaal open in zijn schakering
van rijkheid.Daarna kon ik ook weer echt terugkeren naar de
marktplaats. Het proces van integreren is toen definitief begonnen.
Het is een groot voorrecht dat het op een heel prettige manier stabiel is.

deel 3

Portretschilderkunst Biografie weglaten Gedichten recent werk Kubussen Portretfase Advaita inspiratie diversen collages honden mensen bloemen aanspanning jachttaferelen KWPN hengsten